ανάγωγοι αρχισυνάγωγοι...

ανάγωγοι αρχισυνάγωγοι...

Την καλή νομιμότητα για τους Εβραίους την αντιπροσώπευαν οι δέκα εντολές. Και την κακή οι χιλιάδες διατάξεις («εντάλματα ανθρώπων» τις έλεγε ο Χριστός), που επινόησε το πολιτικοθρησκευτικό κατεστημένο, για να χειραγωγούν το λαό και να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Γεγονός που ισχύει και για τους άρχοντες όλων των τόπων και των εποχών. Αφού, και μετά Χριστόν, απέναντι στον ευαγγελικό νόμο της ανθρωπιάς, αντιπαρατάχθηκε το αντευαγγέλιο της απανθρωπιάς. Που περιλαμβάνει τους νόμους που έκαναν, σύμφωνα με τα συμφέροντα τους και τα καταχθόνια σχέδιά τους, η άρχουσα αναρχία.

Έτσι ώστε ο νόμος, να γίνεται το μακρύ χέρι, που κλέβει τον ίδρώτα του λαού, για να εκτρέφει και να πλουτίζει το γαλαζοαίματο τεμπελχανείο του κατεστημένου. Ή που χτίζει βαστίλλες και Γκουαντανάμο, για να φυλακίζεται και εξευτελίζεται η αξιοπρέπεια των λαών και των πολιτών. Ή που στήνει καρμανιόλες, για να καρατομείται η ελευθερία και η δικαιοσύνη.

Και το χειρότερο είναι πως το προκρούστειο και αλλοπρόσαλλο αυτό συνοθύλευμα αδικίας ταυτίζεται με την ιερή έννοια της Δικαιοσύνης, που είναι το ύψιστο κοινωνικό αγαθό. Και λειτουργεί έτσι ώστε, όχι μόνο να εξαθλιώνονται οι ασθενέστερες τάξεις, αλλά και να κινδυνεύουν να γίνουν, γι’ αυτές τα «έσχατα πολύ χείρονα» των πρώτων.

Γιατί η νομιμότητα του είδους αυτού, ενώ δίνει το δικαίωμα της αρπαγής και της καταπίεσης σε βάρος του λαού, από το άλλο μέρος πατάσσει με αμείλικτη σκληρότητα κάθε προσπάθεια αντίστασης του λαού στις μεθοδεύσεις της αδικίας.

Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν, συχνά, τους κακούς νόμους καλούνται να τους εφαρμόσουν ακόμη χειρότεροι άνθρωποι:

Μισόκαλοι, δηλαδή, που επικαλούνται όλους τους νόμους και τους προφήτες, προκειμένου να καταστρατηγήσουν το καλό. Χαιρέκακοι που τρίβουν τα χέρια τους από χαρά και πανηγυρίζουν, όταν αισθάνονται ότι μπορούν να βλάψουν ή να καταστρέψουν τους συνανθρώπους τους. Συμπλεγματικοί που μόνο μπροστά στη συντριβή των άλλων μπορούν να νιώθουν άνετοι και ανώτεροι…

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες ο άνθρωπος του λαού, που λεηλατείται και καταληστεύεται, εν ονόματι του νόμου, δεν μπορεί ποτέ και πουθενά να βρει το δίκιο του. Κι αν υποτεθεί ότι τολμήσει να πει την αλήθεια, η φαρέτρα της άδικης νομιμότητας διαθέτει πάμπολλα δηλητηριώδη βέλη, για να του κάμουν το βίο αβίωτο…

Ανατομία της ανθρώπινης αυτής τραγωδίας μας προσφέρει η αριστουργηματική ευαγγελική περικοπή, που αναφέρεται στη συγκύπτουσα (=καμπουριασμένη) γυναίκα (Λουκά: ΙΓ, 10-17):

Κάποιο Σάββατο σε κάποια εβραϊκή συναγωγή ο Χριστός, λέει το Ευαγγέλιο, θεράπευσε μια γυναίκα. Και ο αρχισυνάγωγος, ως εκπρόσωπος της νομιμοφροσύνης, καταδίκασε την πράξη αυτή. Γιατί, κατά τη γνώμη του, ο Χριστός και όσοι θεραπεύονταν το Σάββατο ενεργούσαν παράνομα:

«Δεν σας φτάνουν, είπε, οι έξι μέρες της βδομάδας για τις θεραπείες; Είναι ανάγκη να καταπατείτε και την αργία του Σαββάτου»!

Και μπαίνει το ερώτημα: Εμείς πώς θα αντιδρούσαμε απέναντι στη συμπεριφορά αυτή του αρχισυνάγωγου; Ή μάλλον τι κάνουμε εδώ και τώρα, μπροστά στις ανάλογες συμπεριφορές κάποιων ανάγωγων αρχισυνάγωγων;

Τι κάνουμε; Χειροκροτούμε αυτούς που σφυρηλατούν τις χειροπέδες του λαού. Ή στην καλύτερη περίπτωση, σιωπούμε. Γιατί σκεφτόμαστε πως, όσοι τόλμησαν να αντισταθούν στη μαφία του κατεστημένου, δεν είχαν καλά ξεμπερδέματα. Με πρώτο βέβαια και καλύτερο το Χριστό.

Και το στρουθοκαμηλισμό μας αυτό δε διστάζομε να τον ντύνουμε με τον τρίβωνα της χριστιανικής (τάχα) φρονιμάδας: «Εμείς, λέμε, κοιτάμε την ψυχούλα μας. Και τα υπόλοιπα τ’ αφήνουμε στο Θεό». Ενώ στην πραγματικότητα δεν κοιτάμε, παρά μόνο την τσεπούλα μας και γενικότερα τη βολεψούλα μας. Και γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας το Θεό και την ψυχή μας…

Τι έκαμε ο Χριστός;

Δεν περιορίστηκε μόνο να θεραπεύσει τη γυναίκα. Θέλησε ακόμη πιο πέρα να θεραπεύσει και τη συγκύπτουσα (=καμπουριασμένη), απ’ τις διαστροφές κάποιων θεσμών, κοινωνία, που την κρατούν δέσμια και δεν την αφήνουν ποτέ να σηκώσει κεφάλι:

«Υποκριτή, είπε στον αρχισυνάγωγο, ενοχλήθηκες, επειδή το Σάββατο θεραπεύτηκε μια γυναίκα του λαού, που υπέφερε 18 χρόνια! Κι όμως εσύ πηγαίνεις το Σάββατο το βόδι σου και το γάιδαρό σου και τα ποτίζεις»!

Που σημαίνει ότι τα ζωντανά του αρχισυνάγωγου ήταν υπεράνω της νομιμότητας και ασφαλώς πολύ ανώτερα από μια γυναίκα του λαού. Και, συνεπώς, το πότισμά τους το Σάββατο ήταν νόμιμο και δίκαιο. Ενώ η θεραπεία της γυναίκας, που υπέφερε απ’ την χρόνια βασανιστική αρρώστια της ήταν άδικη και παράνομη. Γεγονός που αποκαλύπτει το μέγεθος της διαστροφής και υποκρισίας τοου! …

Όπως, καλή ώρα, κάποιοι εντιμότατοι πολιτικοί χαλκεύουν σε βάρος του λαού νόμους σκληρούς και απάνθρωπους, ενώ για τους εαυτούς τους και τα λαμόγια τους εξασφαλίζουν την ασυλία και την ανευθυνότητα….

Ενώ για το Χριστό απόλυτη προτεραιότητα έναντι οποιασδήποτε νομικής διάταξης έχει ο άνθρωπος. Και ιδιαίτερα ο άνθρωπος της ανάγκης.. Και συνεπώς ο, τι γίνεται για το καλό του ανθρώπου και ιδιαίτερα του πάσχοντος ανθρώπου, είναι, σε κάθε περίπτωση νόμιμο.

Ενώ το κακό, που γίνεται σε βάρος του ανθρώπου δεν μπορεί να είναι ποτέ νόμιμο. Οποτεδήποτε κι απ’ οποιονδήποτε κι αν γίνεται. Με πρόφαση την οποιαδήποτε κοσμική ή θρησκευτική νομιμότητα.

Γιατί, όπως λέει ο Χριστός, σε άλλη περίπτωση, «δεν έγινε ο άνθρωπος για το Σάββατο αλλά το Σάββατο για τον άνθρωπο». Δηλαδή, δεν έγινε ο άνθρωπος για τους νόμους, αλλά οι νόμοι για τον άνθρωπο.

Βέβαια το τι έπαθε ο Χριστός, που έλεγε και έκανε τέτοιες «παρανομίες», είναι γνωστό…

Πράγμα, άλλωστε, που συμβαίνει και με όλους εκείνους, που τολμούν να τα βάζουν με τα βόδια και τα γαϊδούρια των πάσης φύσεως ανάγωγων αρχισυνάγωγων….

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

ούτε λόθρα...

Ανακούφιση στη χώρα,
Που απότυχε η Ντόρα!…
Κι όσοι είχαν πάρει φόρα
Για τα πιο μεγάλα φόρα
Κλαιν και ολολύζουν τώρα…

Όσοι πρωταγωνιστούσαν
Σε εκλογικές φανφάρες
Και θερμώς χειροκροτούσαν
Των τζακιών τις σαχλαμάρες
Άστραψαν τώρα στα τζάκια
Τις απανωτές σφαλιάρες…

Άμποτε έτσι ν’ αλλάζουν
Πάντοτε οι ηγεσίες,
Που σκουριάζουν κι αραχνιάζουν,
Κάνοντας ανοησίες…
Ή με τις υποκρισίες,

Που νομοθετούν υπούλως
Άγριες λεηλασίες…
Και υποβάλλουν το λαό μας
Σε αβάσταχτες θυσίες…

Κι άμποτ’ έτσι να το βγάζει
Ο λαός μας το μαράζι
Και το μαύρο του το άχτι…
Κι απ’ τα τζάκια ας μη μείνει
Ούτε λόθρα ούτε στάχτη…

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.blogspot.com
http://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Για ποιον χτυπά η καμπάνα;

Ένας άνθρωπος βρισκόταν σε μεγάλη αγωνία.
Δεν ήταν κάποιος άνεργος ή άρρωστος βαριά ή πολυφαμελίτης. Ήταν πλούσιος. Και για την ακρίβεια τσιφλικάς.
«Πόθεν έσχε» τα πλούτη του; Πάντως όχι με έντιμα μέσα, λέει ο Χρυσόστομος. Κι αν ακόμη τα κληρονόμησε, συνεχίζει ο Χρυσόστομος, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτός, που του τα κληροδότησε, δεν τα είχε αποκτήσει με έντιμα μέσα.
Κι αν ακόμη ισχυριστεί ότι τα απόκτησε με νόμιμα μέσα, αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι ήταν άδικοι και ληστρικοί. Κατ’ εικόνα και ομοίωση του τσιφλικάδικου κατεστημένου…
Αλλά ποιο ήταν το πρόβλημά του;
«Ευφόρησεν η χώρα του», λέει το Ευαγγέλιο. Που σημαίνει ότι το τσιφλίκι του είχε άφθονη καρποφορία. Και το πρόβλημά του ήταν ότι δεν είχε πού να αποθηκεύσει τα γεννήματά του.
Και βασανιζόταν νύχτα-μέρα, για να βρει λύση. Ώσπου μια νύχτα έκαμε τη μεγάλη ανακάλυψη:
Το βρήκα! Αναφώνησε. Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες. Και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα αγαθά μου! Και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις άφθονα αγαθά! Για πάμπολλα χρόνια! Ξεκουράσου, φάγε πιες, γλεντοκόπα…
Αλλά εκεί που πετούσε στον έβδομο ουρανό της μεγαλοφυούς έμπνευσής του. του φάνηκε πως άκουσε κάπου απόμακρα να χτυπάει κάποια νεκρώσιμη καμπάνα…
Ποιος ξέρει, σκέφτηκε για ποιον φουκαρά χτυπάει αυτή η καμπάνα! Μάλλον θα είναι για κάποιον απ’ τους απόκληρους της ζωής: Τους πεινασμένους, τους ρακένδυτους, τους άστεγους, που κοιμούνται και πεθαίνουν στα γιαπιά και τα παγκάκια. Ή τους άλλους, που μαστίζονται από διάφορες αρρώστιες και δυστυχίες…
Ή μπορεί να είναι για κείνη την 90χρονη γριούλα, που πριν ένα χρόνο μαζί με τα όργανα της αταξίας και της άρχουσας αναρχίας της γκρεμίσαμε το σπίτι και την πετάξαμε στο δρόμο. Για να περάσει ο μεγάλος δρόμος, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα τα δικά μου και των άλλων τσιφλικάδων.
Κάποια όμως φωνή, που φαινόταν να ξεκινούσε από τα τρίσβαθα της ψυχής του, τον βγάζει απ’ τους παραδείσιους ρεμβασμούς του:
Ανόητε! Του λέει. Αυτή τη φορά η καμπάνα μπορεί να μη χτυπάει γι’ αυτούς, που η απανθρωπιά η δική σου και των ομοίων σου οδήγησαν στην εξαθλίωση. Ούτε για την υπερενενηντάχρονη γριούλα, που πετάξατε στο δρόμο. Αλλά μπορεί να χτυπάει για κάποιον απ’ αυτούς, που κάνουν μεγαλεπήβολα σχέδια. Και προσπαθούν να τα πραγματοποιήσουν σε βάρος των συνανθρώπων τους. Όπως, για παράδειγμα, εσύ που σχεδιάζεις να γκρεμίσεις τις αποθήκες του, για να χτίσεις μεγαλύτερες…
-Και τι να κάμω! Να πετάξω τα αγαθά, που μου ’δωσε η γη μου!
-Πρώτα-πρώτα να σταματήσεις να αναμασάς αυτά τα ανόητα «μου»: Λέγοντας τα αγαθά «μου», τις αποθήκες «μου»,τους καρπούς «μου», τα γεννήματά «μου». Γιατί ποιος σου είπε πως τα χωράφια είναι δικά σου! Ή μήπως είσαι συ ο δημιουργός της Γης;
Δικές σου είναι οι ψευτιές και οι απάτες και οι αδικίες και οι τόσες άλλες παλιανθρωπιές και απανθρωπιές, με τις οποίες άρπαξες απ’ τον ένα και απ’ τον άλλο, τη γη και τα σπίτια, που χρειάζονταν, για να συντηρούνται. Και τους πετάξατε στο δρόμο. Για να εξυπηρετήσετε τα συμφέροντά σας…
Κι ούτε όσα υπάρχουν ή φυτρώνουν πάνω στη γη είναι δικά σου! Ή μήπως είσαι συ που δημιούργησες το ζωικό και το φυτικό βασίλειο;
Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού τη γη δεν την καλλιεργείς με τον ιδρώτα του προσώπου σου, αλλά με τον κόπο κάποιων άλλων! Που κατακλέβεις το μεροκάματό τους. Ενώ θα ’πρεπε να μοιράζεσαι μαζί τους τα αγαθά που προσφέρει η γη…..
Κι όχι μόνο καινούργιες αποθήκες δεν θα ’πρεπε να σχεδιάζεις αλλά και τα γεννήματα, που βρίσκονται στις τωρινές αποθήκες, θα ’πρεπε να τα μοιραστείς μαζί τους.
Και να προσφέρεις σε όσους έχουν ανάγκη. Κρατώντας για τον εαυτό σου μόνο όσα σου χρειάζονται. Έτσι ώστε ούτε εκείνοι να πεθαίνουν από την πείνα ούτε κι εσύ να πονοκεφαλάς και να χολοσκάς για τα πώς θα αποθηκεύσεις τα αγαθά «σου»…
Ή μήπως εσύ έχεις δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες στομάχια, ενώ οι άλλοι γεννήθηκαν χωρίς στομάχι. Και έχουν μόνο μπράτσα, για να δουλεύουν για χάρη σου. Για να μπορείς εσύ να κοπροσκυλιάζεις και να γλεντοκοπάς…
-Κι, αν τα δώσω, πού ξέρω εγώ, αν του χρόνου και του παράχρονου και μελλοντικά η γη θα καρποφορήσει;
-Όχι μόνο του χρόνου και του παράχρονου δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, αλλά ούτε αυτό το βράδυ δεν ξέρεις τι μπορείς να πάθεις!
-Και σαν τι θα μπορούσα να πάθω;
-Θα μπορούσε αυτή κιόλας τη νύχτα οι διάβολοι να ετοιμάζονται να πάρουν την ψυχή σου!…
-Και τι δουλειά έχουν οι διάβολοι με τη δική μου την ψυχή!
-Ποια δική σου ψυχή! Δεν τους την έχεις πουλήσει χιλιάδες φορές; Δεν ήσουνα σ’ όλη σου τη ζωή στην υπηρεσία τους; Ή μήπως υπηρέτησες έναν και δυο! Λεγεώνες απ’ αυτούς υπηρέτησες. Κι αφού φρόντισες να τους περιποιηθείς με όλες σου τις δυνάμεις, τώρα ήρθε η ώρα να σου ανταποδώσουν τις περιποιήσεις σου!…
-Καλά και συ ποιος είσαι, που τα ξέρεις όλα αυτά;
-Ο ξενοδόχος!
Ποιος ξενοδόχος;
-Αυτός, που φιλοξενεί τα ζουζούνια και τα χορτάρια, τα λουλούδια και τ’ αγκάθια, τα ζώα και τους ανθρώπους, τ’ αστέρια και τους γαλαξίες. Κι ανάμεσα σ’ όλα αυτά και σένα.
-Δηλαδή, θέλεις να πεις πως για μένα χτυπάει η καμπάνα!…
-Ναι, ακριβώς, αυτό θέλω να πω. Πως αυτή τη φορά η καμπάνα χτυπάει για εσένα! Για σένα, που φρόντισες να χορτάσεις και να κάμεις ευτυχισμένη την ψυχή σου με ψευτιές και αρπαγές και αδικίες….
Και καλά, την ψυχή σου, την έδωκες των διαβόλων. ‘Όλα όμως αυτά, που είχες μαζεμένα και τα υπόλοιπα, που σκόπευες να αποθηκεύσεις μήπως μπορεί να μου πεις ποιοι θα τα απολαύσουν;
-…..
-Έχεις δίκιο να μη μπορείς να απαντήσεις. Αυτό παθαίνουν όλοι εκείνοι, που πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο και θυσιάζουν τους συνανθρώπους τους στο βωμό του μαμωνά.
Σε αντίθεση μ’ εκείνους, που θυσιάζουν το μαμωνά, για να βοηθούν τους συνανθρώπους τους και να κερδίσουν την ψυχή τους…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.blogspot.com
http://papailiasyfantis.wordpress.com
E-mail:papa-liasyfantis@gmail.com

ποια ιδεολογία;

Ψάχνονται και ψάχνουν κάποιοι, λεγόμενοι, δεξιοί, για να βρουν την ιδεολογική τους ταυτότητα. Αλλά πού να τη βρουν; Αφού πουθενά δεν υπάρχει! Όπως βέβαια και ποτέ δεν υπήρξε….

Και τώρα, που η εκλογική τους συντριβή αποκάλυψε την ιδεολογική τους γύμνια, οι δημοσιογράφοι, που επεσήμαναν τη χαίνουσα πληγή τους, τους κεντρίζουν διαρκώς, προκειμένου να προσδιορίσουν το ιδεολογικό τους στίγμα.

Με αποτέλεσμα οι ανακρινόμενοι, αφού δεν μπορούν να προσδιορίσουν το ανύπαρκτο ιδεολογικό τους στίγμα, παλεύουν να ξεφύγουν απ’ την ιδεολογική τους αφασία, λέγοντας άλλα αντ’ άλλων…

Γιατί πρώτα-πρώτα δεν ξέρουν πώς να διαφοροποιηθούν απ’ τη, λεγόμενη. σοσιαλδημοκρατία, που ουσιαστικά είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Δηλαδή καπιταλισμός με την κουκούλα του-δήθεν- σοσιαλισμού. Χωρίς, επίσης, ιδεολογία και ηθική δεοντολογία .

Κι έπειτα γιατί καμιά σχέση δεν μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στο μαμωνά και τις ιδέες. Αφού ο μαμωνάς είναι το χειρότερο είδος της ύλης.(«Ουδέν οίον άργυρος έβλαστεν κακόν», λέει ο Σοφοκλής στην «Αντιγόνη» του). Και, συνεπώς, δεν μπορεί να έχει καμιά απολύτως σχέση με κανένα ιδεολογικό στίγμα.

Αναμασούν, ακόμη, το περί πατριωτισμού ταλαιπωρημένο τροπάριο. Ενώ είναι πασίγνωστο πως η μόνη πατρίδα και ο μόνος θεός των καπιταλιστών είναι το συμφέρον. Στο βωμό του οποίου θυσιάζουν τα πάντα. Όπως, εδώ στον τόπο μας, όπου κατάφεραν τα οδυνηρότερα πλήγματα σε βάρος της εθνικής μας ακεραιότητας (Κύπρος, κλπ)…

Και βέβαια μιλούν και για κοινωνικό φιλελευθερισμό. Μια φόρμουλα, που αποτελεί καθαρή αντίφαση. Γιατί κοινωνικότητα-όπως και σοσιαλισμός-είναι ο, τι έχει σχέση με τη δικαιοσύνη. Ενώ φιλελευθερισμός-θεωρητικός είτε πρακτικός- είναι το καθεστώς, που επιτρέπει στους λύκους να κατασπαράζουν τ’ αρνάκια ελεύθερα …

Αλλά η τακτική αυτή- της εξαπάτησης- είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την κατάκτηση της εξουσίας. Προκειμένου ο παραλογισμός και ο αμοραλισμός του καπιταλισμού να γίνει νόμιμο καθεστώς.

Έτσι ώστε, όταν το κοπάδι του λαού, πέφτει στην παγίδα τους και τους ανεβάζει στην εξουσία και, εκ των υστέρων, διαπιστώνει τις απανωτές απάτες τους και διαμαρτύρεται για τις αδικίες τους και ζητά να βρει το δίκιο του, να του πετάνε κατάμουτρα:

Τι θέλετε; Δεν μας δώσατε την εξουσία; Ε, λοιπόν, αυτό είναι για μας το νόμιμο! Και καθίστε ήσυχα! Γιατί οι νόμοι μας, που προβλέπουν της δική μας ασυλία και ανευθυνότητα, προβλέπουν για σας ξυλοδαρμούς και φυλακές. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν…

Αλλά ο λαός-όπως φαίνεται- ποτέ δεν λέει να μάθει και να συμμορφωθεί. Γιατί, δυστυχώς, σκέφτεται, όπως οι οπαδοί των ποδοσφαιρικών ομάδων: Που κάποτε ήταν ελληνικές, ενώ σήμερα μπορεί να παίζουν με ελάχιστους-μπορεί και με κανέναν-Έλληνες ποδοσφαιριστές.

Κι όμως οι οπαδοί υποστηρίζουν τις ομάδες «τους». Και για χάρη τους αλληλοδέρνονται και αλληλοσκοτώνονται. Για ποιους; Για κάποιες επιχειρήσεις. Που εξυπηρετούν τα συμφέροντα κάποιων παραγόντων, ποδοσφαιριστών, προπονητών και λοιπών συμπαρατρεχάμενων….

Το ανάλογο ισχύει και για κάποια κόμματα. Που είναι διεθνείς επιχειρήσεις. Στην υπηρεσία των ντόπιων και διεθνών αντιλαϊκών συμφερόντων. Και που ωστόσο ο όχλος, παρότι βλέπουν την τερατώδη αδικία και την άγρια εκμετάλλευση σε βάρος τους, σύρονται εντούτοις ξωπίσω τους…

Και κάθε φορά, που η αρπακτικότητα στο βιλαέτι του Άννα φτάνει στο κατακόρυφο, ο όχλος μετακομίζει στο βιλαέτι του Καϊάφα. Κι όταν η εξαπάτηση των εσωκομματικών λαμογιών οργιάζει,στρέφονται προς τις εσωκομματικές λάμιες, για να βρουν τη «δικαίωση» τους….

Για να διαιωνίζεται, κάπως έτσι, στο όνομα της ανύπαρκτης ιδεολογίας τους, η σισύφεια τραγωδία μας…

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.bogspot,com

http://papailiasyfantis.wordpress.com
E-mail: papailiasyfantis@gmail.com

γροθιά στη βιτρίνα...

Κάποιος δοκησίσοφος νομικός, είπε ο παπάς, θέλησε να γελοιοποιήσει το Χριστό. Και τον ανάγκασε να πει την παραβολή του «Καλού Σαμαρείτη», που αποτελεί την ευστοχότερη ανατομία της πανανθρώπινης κοινωνίας:

«Κάποιος άνθρωπος, είπε ο Χριστός, κατέβαινε από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ και έπεσε σε ενέδρα ληστών Οι οποίοι αφού τον χτύπησαν και τον λήστεψαν, τον εγκατέλειψαν μισoπεθαμένο. Πέρασε, απ’ τον τόπο, όπου κειτόταν ο άνθρωπος, ένας ιερέας. Κι, ενώ τον είδε, τον εγκατέλειψε αβοήθητο. Το ίδιο έκαμε κι ένας λευίτης. Όμως κάποιος Σαμαρείτης, που περνούσε από κει τον σπλαχνίστηκε και τον περιέθαλψε….».

Τι βλέπουμε στην προκειμένη περίπτωση;

Από το ένα μέρος τον άνθρωπο, τον καθένα άνθρωπο ( «άνθρωπός τις», λέει το Ευαγγέλιο) ή και ολάκερη την ανθρωπότητα. Κι από το άλλο μέρος τους ληστές. Και δεν έχει καμιά σημασία, αν οι ληστές αυτοί εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του κοινού ποινικού κώδικα, ή πρόκειται για νόμιμους μεγαλοκακούργους:

Βασιλιάδες, δηλαδή, πρωθυπουργούς, βουλευτές και πάσης φύσεως εκπροσώπους της άρχουσας αναρχίας, που καταδυναστεύουν και καταληστεύουν λαούς. Οι οποίοι ,κατά καιρούς και κατά τόπους, ακούνε σε διάφορες κολακευτικές προσφωνήσεις, ενώ έχουν τις ίδιες συνιστώσες απανθρωπιάς: την αρπαγή και τη βία.

Κι ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα, ανάμεσα στους λύκους και τ’ αρνιά, είναι οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου. Οι ιερείς και οι λευίτες, σύμφωνα με την παραβολή. Που ενσαρκώνουν-υποτίθεται- την αγάπη και τη δικαιοσύνη. Και έχουν ως έργο τους να προστατεύουν τ’ αρνιά απ’ τους λύκους.

Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα του καθήκοντος, λιποτακτούν. Και πολύ συχνά, όχι μόνο δεν συμπαραστέκονται στους κατατρεγμένους, αλλά και συμπράττουν και διαπλέκονται κιόλας με τους διώκτες τους. Ευλογώντας την τυραννία και τη ληστεία και διδάσκοντας στους λαούς την τυφλή υποταγή στο έγκλημα και την κακουργία των «εντιμότατων» και «εξοχότατων». Αν δεν γίνονται και οι ίδιοι τύραννοι και εκμεταλλευτές χειρότεροι κι απ’ τους διώκτες και υπονομευτές του κοινωνικού συνόλου…

Και γιατί λιποτακτούν οι άνθρωποι της θρησκείας και του νόμου και συμμετέχουν στη συμπαιγνία του κατεστημένου; Γιατί δεν έχουν σπλάχνα, λέει η παραβολή.
Και δεν έχουν σπλάχνα, γιατί οι λυκάνθρωποι του κατεστημένου δίνουν αντιπαροχές στους εκπροσώπους της θρησκείας και του νόμου: ηγεμονικές αποδοχές και σκανδαλώδη προνόμια. Κι έτσι η σφαγή των αρνιών γίνεται ανεμπόδιστα και ανεξέλεγκτα. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό και με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρείται και έργο…θεάρεστο.

Αν θυμάμαι καλά, όταν ταριχεύουν τα πτώματα, τους αφαιρούν τα σπλάχνα.
Κατά παρόμοιο τρόπο, οι άνθρωποι της θρησκείας και του νόμου είναι, συχνά, σαν τα ταριχευμένα πτώματα. Γι’ αυτό και οι θρησκείες τους είναι νεκρές και τα νομικά τους καθεστώτα αποπνέουν πτωμαΐνη. Γι’ αυτό οι θρησκείες τους δεν έχουν αγάπη και οι νόμοι τους δεν έχουν δικαιοσύνη. Γι’ αυτό οι θρησκείες τους κάνουν «σταυροφορίες» και «ιερούς πολέμους» ή ακόμη και «ιεραποστολικές» εκκαθαρίσεις. Και οι νόμοι τους σταυρώνουν αθώους και εφευρίσκουν βαστίλλες για την «τρομοκρατία» και μισθοδικεία, για να κουκουλώνουν τις τερατώδεις ανισότητες. Και γκέτο βασανιστηρίων, όπως το Γκουαντανάμο, για να πνίγουν τις φωνές και τις εστίες κάθε αντίστασης…

Όπου όμως οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου λιποτακτούν, οι άνθρωποι, που έχουν σπλάχνα, τολμούν. Κι όσο η ασπλαχνία δεν έχει όρια, τόσο και περισσότερο η ευσπλαχνία είναι απεριόριστη και ανεξάντλητη. Και δεν σταματάει ποτέ και πουθενά. Και φτάνει ακόμη και μέχρι το…Σταυρό!…

Ο Σαμαρείτης, που είδε και σπλαχνίστηκε το μισοπεθαμένο άνθρωπο, δεν περιορίστηκε να προσφέρει μόνο τις «πρώτες βοήθειες». Τον μετέφερε στο πανδοχείο, που, όπως φαίνεται, πρόσφερε, την εποχή εκείνη, και νοσοκομειακές υπηρεσίες. Και ανέλαβε τα έξοδά του, μέχρι την τελειωτική θεραπεία…
Κι έτσι ακριβώς θα ’πρεπε να ’ναι και η Εκκλησία. Πανδοχείο για τις παντοειδείς ανάγκες των ανθρώπων. Όπως τη θέλει ο Καλός Σαμαρείτης, ο Χριστός. Που φρόντισε, όχι μόνο για τη θεραπεία των αρρώστων, αλλά ακόμη και για το ψωμί των πεινασμένων στην έρημο.

Κι όχι μόνο η Εκκλησία θα ’πρεπε να ’ναι έτσι, αλλά και το Κράτος. Με τους νομοθέτες του και τους δικαστές του. Που νομιμοποιούν την αδικία και κηρύσσουν παράνομη τη δικαιοσύνη. Για να καταδικάζουν τους αθώους και ν’ αθωώνουν τους κακούργους.

Και οι δημόσιες υπηρεσίες. Που συνήθως επικαλούνται τη νομιμότητα, προκειμένου να ταλαιπωρούν και να εξοντώνουν το φτωχό λαό, ενώ κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στο όργιο αυθαιρεσίας των διαφόρων χρυσοκανθάρων του κατεστημένου.
Και με αυτό το πνεύμα έπρεπε να αντιμετωπίζονται όλα τα κοινωνικά προβλήματα και τα θύματα της κοινωνικής αδικίας και αναλγησίας. Πάντοτε. Και όχι μόνο, κάποτε, περιστασιακά και καιροσκοπικά, «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις»…
Δεν επέλεξε τυχαία ο Χριστός το Σαμαρείτη. Τον επέλεξε, γιατί ο Σαμαρείτης για τους ανθρώπους της θρησκείας και του νόμου εθεωρείτο απόβλητος, παράνομος, σχισματικός και αιρετικός.

Το παράδειγμα του Σαμαρείτη ήταν η γροθιά του Χριστού στη βιτρίνα του κατεστημένου. Θέλησε να κάμει γυαλιά-καρφιά τους τύπους, τις ετικέτες και τις πάσης φύσεως ταμπέλες των «αιδεσιμότατων» και «μακαριότατων» και «εξοχότατων». Πίσω απ’ τις οποίες κρύβεται και ελλοχεύει η νωθρότητα, η αδιαφορία, η λιποταξία, η συμπαιγνία, η προδοσία και το έγκλημα.
Κι από το άλλο μέρος θέλησε να αναδείξει τη μοναδική μεγαλειότητα και σεβασμιότητα και εξοχότητα, που εκπροσωπεί το Θεό της αγάπης και της δικαιοσύνης. Και που είναι ο άνθρωπος, που έχει σπλάχνα και υπηρετεί το συνάνθρωπό του…

Ο άνθρωπος που είναι κοντά στον οποιοδήποτε άνθρωπο της ανάγκης: τον άρρωστο, τον πεινασμένο και καθένα, που καταδυναστεύεται και καταληστεύεται. Κι αυτός, ο συμπαραστάτης, σύμφωνα με την παραβολή, είναι ο «πλησίον». Αυτός και κανένας άλλος!…

Όλοι οι άλλοι είναι μακριά απ’ το συνάνθρωπό τους. Κι ακόμη μακρύτερα απ’ το Θεό. Συνεργάτες και συνεταίροι της ληστοσυμμορίας. Κι ας έχουν βαρύγδουπους τίτλους, Κι ας φορούνε επιβλητικές τηβέννους και χρυσοποίκιλτα άμφια….

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis,blogspot.com
http://papailiasyfantis.wordpress.com
e-,ail: papaliasyfantis@gmail.com

στο Χρυσόσοτμο

στο Χρυσόστομο

Πατρίδα σου, οι «Συριάδες οι Αθήνες».
Και θαυμαστές σου, ο Λιβάνιος κι η οικουμένη όλη.
Και ο Δικέφαλος, σε πήρε στα φτερά του
Και σ’ έφερε Αρχιεπίσκοπο στην Πόλη…

Κι εκεί της αδικίας είδωλα πολλά:
Ο μαμωνάς, η εξουσία και ο νόμος…
Κι εσύ των εξαθλιωμένων η φωνή
Και της Δικαιοσύνης o αδέκαστος ο οικονόμος….

Κι όσο περσότερο άπλωνες εσύ
Του λόγου και του δίκιου τη σαγήνη,
Τόσο ανύσταχτα το δίχτυ του χαμού
Έπλεκαν ολοτρίγυρά σου εκείνοι.

Κι οι δεσποτάδες; Πρωτεργάτες του κακού!
Φίδια φαρμακερά κι άγριοι λύκοι.
Κι οι φίλοι σου οι επίσκοποι;
Πιστοί! μ’ αδύναμοι και πολύ λίγοι…

Κι η εξουσία; Η αποθέωση της ύψιστης αβελτηρίας!
Σατανικά συνταιριασμένη κι επικίνδυνα
Με τις λοιπές διαστροφές της εξουσίας:
Κάρφος αχύρου ανεμόδαρτο μες στον τυφώνα
Των δεσποτάδων της αδίστακτης της κακουργίας.

Και του λαού τα πλήθη; Ανυπεράσπιστα!
στο έλεος του φόβου και του τρόμου.
Ν’ αντιμετωπίζουν αποφασισμένα κι απροσκύνητα
Την άγρια σφαγή και την απανθρωπιά του νόμου…

Κι ως οι κακούργοι εξόρισαν τον άγγελο της Εκκλησίας,
Τον ορφανό ναό της Άγιας έκαψ’ ο λαός Σοφίας
Και το περίλαμπρο το μέγαρο Της Γερουσίας.

Κι εσύ της εξορίας το δρόμο πήρες τον πικρό
Με τους αμείλικτους κι εγκάθετους φρουρούς σου
Αβάσταχτο να κάνουν το δυσβάστακτό σου το σταυρό,
Που σου φορτώσαν οι εργολάβοι του χαμού σου.

Πρώτα της Αρμενίας η Κουκουσός
Και ύστερα τα Κόμανα του Πόντου,
Που άφησες την τελευταία σου πνοή,
Θύμα της ύψιστης βλακείας και του φθόνου.

Μα, όταν πέρασαν χρόνια πολλά,
Τα κόκαλά σου ευδόκησαν να επαναπατρίσουν…
Κι εκεί στις λάρνακες των δολοφόνων σου ανάμεσα
«Σεμνά και ταπεινά» να τα φιλοξενήσουν…

Για να θυμίζουν έτσι ακόμη μια φορά
Τους λόγους τους αθάνατους και τους μοιραίους,
Που βροντοφώναξε ο Χριστός κατάμουτρα,
Παραμονές του Πάθους του, στους φαρισαίους:

Τους δολοφονημένους Άγιους πως περίλαμπρα τιμούνε,
Για να ’χουν πάντοτε το άλλοθι τους ζωντανούς,
Νόμιμα και ξεδιάντροπα να τους δολοφονούνε…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.blogspot.com
http://papailiasyfantis.wordpress.com
E-mail: papailiasyfantis@gmail.com

υποκριτική συγνώμη…

Ίσως θυμάστε την υποκριτικότατη «συγνώμη» του Πάπα για τα, πριν μια χιλιετηρίδα, εγκλήματα των σταυροφόρων της παπικής Εκκλησίας εναντίον της Κων/πουλης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Που σημαίνει ότι κάποιος άλλος Πάπας ύστερα από μερικές χιλιάδες χρόνια μπορεί να ζητάει «συγνώμη» για τα σημερινά εγκλήματα της παπικής Δύσης. Για να μας θυμίζουν πάντοτε τα περίφημα λόγια του Χριστού. Που ακτινογραφούν κάθετα και οριζόντια τους αιώνιους Φαρισαίους:

“Αλίμονό σας, , γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές», λέει ο Χριστός. «Γιατί χτίζετε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων. Και λέτε: « Αν ζούσαμε στην εποχή των προγόνων μας, δεν θα ήμασταν συμμέτοχοι στις δολοφονίες των προφητών». Και ομολογείτε έτσι, ότι είστε παιδιά εκείνων, που δολοφόνησαν τους προφήτες. Γεγονός που σημαίνει ότι και σεις είστε οχιόπουλα αντάξια των προγόνων σας. Γι’ αυτό κι εγώ θα στείλω ανάμεσά σας προφήτες και σοφούς. Που θα τους διώξετε και θα τους δολοφονήσετε και θα τους σταυρώσετε. Για να έχετε έτσι την παγκόσμια αποκλειστικότητα του δολοφονικού έργου σε βάρος των δικαίων…» (Ματθαίου, ΚΓ,29-355).

Και τα λόγια αυτά του Χριστού μας τα θυμίζει οδυνηρά, κάθε χρονιά η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου( 9 Νοεμβρίου). Και ιδιαίτερα μας τα θυμίζει η περίφημη «συγνώμη», που ζητήθηκε απ’ τους σημερινούς δεσποτάδες για το δολοφονικό σενάριο, που οι προκάτοχοί τους είχαν καταστρώσει για την ηθική εξόντωσή του.

Και βέβαια ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο ούτε βρήκαν τη ανάλογη φιλοτιμία να σκεφτούν ότι η συγγνώμη δεν είναι λόγος κενός στο άψυχο χαρτί. Η συγγνώμη προϋποθέτει μετάνοια. Και μετάνοια είναι η ριζική αλλαγή μιας άθλιας πραγματικότητας.

Μιας πραγματικότητας που δεν σχετίζεται μόνο με κάποια μεμονωμένα πρόσωπα του παρελθόντος ή κάποιες, κατά καιρούς, εξαιρέσεις. Δεν είναι προσωποπαγής. Αλλά σχετίζεται με το αντίχριστο καθεστώς της δεσποτοκρατίας. Που αποτελεί την εκ βάθρων ανατροπή του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας του Χριστού.

Αυτό το καθεστώς και αυτή η πραγματικότητα ήταν το πανίσχυρο όπλο των διωκτών του Αγίου Νεκταρίου: Ήταν υπόδειγμα κληρικού και απολάμβανε της γενικής εκτίμησης. Και, για να μην επισκιάζει την δεσποτική αυθαιρεσία και ανεπάρκεια η ακτινοβόλα ανθρωπιά του, τον έβαλαν στο περιθώριο. Και επειδή κι απ’ το περιθώριο τους ήταν «δύσχρηστος», τον έριξαν στον Καιάδα της έσχατης ένδειας και ανυποληψίας. Μια και φρόντισαν το δολοφονικό τους έργο να το καμουφλάρουν και να το διανθίσουν με την ρετσινιά της ατίμωσης που του φόρτωσαν στην πλάτη…

Αυτή, λοιπόν, η πραγματικότητα, ανεξαρτήτως των προσώπων, μήπως έχει αλλάξει σε τίποτε από τότε μέχρι τώρα; Η πραγματικότητα βροντοφωνάζει πως: Όχι!

Γεγονός που σημαίνει ότι όχι ο ένας ή ο άλλος, αλλά όλοι οι δεσποτάδες, ανεξαιρέτως, είναι αλληλέγγυοι γι’ αυτή την πραγματικότητα. Και συνεπώς αλληλέγγυοι για το διωγμό του Αγίου Νεκταρίου.

΄Όπως ακριβώς και ο Άγιος Νεκτάριος είναι αλληλέγγυος με καθέναν κληρικό, κι ακόμη πιο πέρα με καθέναν άνθρωπο που διώκεται. Και ιδιαίτερα με καθέναν, που διώκεται στο όνομα του Χριστού, απ’ την αντίχριστη δεσποτοκρατία.

Γι’ αυτό όχι μόνο δεν ευχαριστιέται, αλλά πικραίνεται κιόλας απ’ τις γιορτές που γίνονται προς τιμήν του και τους πανηγυρικούς λόγους και τις αιτήσεις «συγγνώμης»…

Τη στιγμή που το καθεστώς, που τον υπέβαλε στο μαρτύριο του εξευτελισμού και της εξουθένωσης ζει και βασιλεύει και τον χρησιμοποιεί ως άλλοθι, για να συνεχίζει το απάνθρωπο έργο του…

΄Όπως ακριβώς και οι απηνείς διώκτες του Χριστού, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, «έχτιζαν τους τάφους των προφητών και στόλιζαν τα μνημεία των δικαίων», για να εξαπατούν την κοινή γνώμη και να εξασφαλίζουν το ανήθικο ηθικό δικαίωμα όχι μόνο να διώκουν τους απεσταλμένους του Θεού, αλλά να σταυρώσουν κι Αυτόν τον ίδιο.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και ο Πακτωλός των χαρισμάτων του Αγίου Νεκταρίου είναι το αιώνιο ΟΥΑΙ του Χριστού εναντίον των γραμματέων και φαρισαίων της δεσποτοκρατίας. Και η αμετάκλητη καταδίκη τους.

Όχι εκ μέρους της ανθρώπινης δικαιοσύνης που καταδικάζει τους αθώους και επιβραβεύει τους κακούργους .Αλλά της αδέκαστης δικαιοσύνης του Θεού!….

Παπα-Ηλίας