στο Χρυσόσοτμο

στο Χρυσόστομο

Πατρίδα σου, οι «Συριάδες οι Αθήνες».
Και θαυμαστές σου, ο Λιβάνιος κι η οικουμένη όλη.
Και ο Δικέφαλος, σε πήρε στα φτερά του
Και σ’ έφερε Αρχιεπίσκοπο στην Πόλη…

Κι εκεί της αδικίας είδωλα πολλά:
Ο μαμωνάς, η εξουσία και ο νόμος…
Κι εσύ των εξαθλιωμένων η φωνή
Και της Δικαιοσύνης o αδέκαστος ο οικονόμος….

Κι όσο περσότερο άπλωνες εσύ
Του λόγου και του δίκιου τη σαγήνη,
Τόσο ανύσταχτα το δίχτυ του χαμού
Έπλεκαν ολοτρίγυρά σου εκείνοι.

Κι οι δεσποτάδες; Πρωτεργάτες του κακού!
Φίδια φαρμακερά κι άγριοι λύκοι.
Κι οι φίλοι σου οι επίσκοποι;
Πιστοί! μ’ αδύναμοι και πολύ λίγοι…

Κι η εξουσία; Η αποθέωση της ύψιστης αβελτηρίας!
Σατανικά συνταιριασμένη κι επικίνδυνα
Με τις λοιπές διαστροφές της εξουσίας:
Κάρφος αχύρου ανεμόδαρτο μες στον τυφώνα
Των δεσποτάδων της αδίστακτης της κακουργίας.

Και του λαού τα πλήθη; Ανυπεράσπιστα!
στο έλεος του φόβου και του τρόμου.
Ν’ αντιμετωπίζουν αποφασισμένα κι απροσκύνητα
Την άγρια σφαγή και την απανθρωπιά του νόμου…

Κι ως οι κακούργοι εξόρισαν τον άγγελο της Εκκλησίας,
Τον ορφανό ναό της Άγιας έκαψ’ ο λαός Σοφίας
Και το περίλαμπρο το μέγαρο Της Γερουσίας.

Κι εσύ της εξορίας το δρόμο πήρες τον πικρό
Με τους αμείλικτους κι εγκάθετους φρουρούς σου
Αβάσταχτο να κάνουν το δυσβάστακτό σου το σταυρό,
Που σου φορτώσαν οι εργολάβοι του χαμού σου.

Πρώτα της Αρμενίας η Κουκουσός
Και ύστερα τα Κόμανα του Πόντου,
Που άφησες την τελευταία σου πνοή,
Θύμα της ύψιστης βλακείας και του φθόνου.

Μα, όταν πέρασαν χρόνια πολλά,
Τα κόκαλά σου ευδόκησαν να επαναπατρίσουν…
Κι εκεί στις λάρνακες των δολοφόνων σου ανάμεσα
«Σεμνά και ταπεινά» να τα φιλοξενήσουν…

Για να θυμίζουν έτσι ακόμη μια φορά
Τους λόγους τους αθάνατους και τους μοιραίους,
Που βροντοφώναξε ο Χριστός κατάμουτρα,
Παραμονές του Πάθους του, στους φαρισαίους:

Τους δολοφονημένους Άγιους πως περίλαμπρα τιμούνε,
Για να ’χουν πάντοτε το άλλοθι τους ζωντανούς,
Νόμιμα και ξεδιάντροπα να τους δολοφονούνε…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.blogspot.com
http://papailiasyfantis.wordpress.com
E-mail: papailiasyfantis@gmail.com

υποκριτική συγνώμη…

Ίσως θυμάστε την υποκριτικότατη «συγνώμη» του Πάπα για τα, πριν μια χιλιετηρίδα, εγκλήματα των σταυροφόρων της παπικής Εκκλησίας εναντίον της Κων/πουλης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Που σημαίνει ότι κάποιος άλλος Πάπας ύστερα από μερικές χιλιάδες χρόνια μπορεί να ζητάει «συγνώμη» για τα σημερινά εγκλήματα της παπικής Δύσης. Για να μας θυμίζουν πάντοτε τα περίφημα λόγια του Χριστού. Που ακτινογραφούν κάθετα και οριζόντια τους αιώνιους Φαρισαίους:

“Αλίμονό σας, , γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές», λέει ο Χριστός. «Γιατί χτίζετε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων. Και λέτε: « Αν ζούσαμε στην εποχή των προγόνων μας, δεν θα ήμασταν συμμέτοχοι στις δολοφονίες των προφητών». Και ομολογείτε έτσι, ότι είστε παιδιά εκείνων, που δολοφόνησαν τους προφήτες. Γεγονός που σημαίνει ότι και σεις είστε οχιόπουλα αντάξια των προγόνων σας. Γι’ αυτό κι εγώ θα στείλω ανάμεσά σας προφήτες και σοφούς. Που θα τους διώξετε και θα τους δολοφονήσετε και θα τους σταυρώσετε. Για να έχετε έτσι την παγκόσμια αποκλειστικότητα του δολοφονικού έργου σε βάρος των δικαίων…» (Ματθαίου, ΚΓ,29-355).

Και τα λόγια αυτά του Χριστού μας τα θυμίζει οδυνηρά, κάθε χρονιά η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου( 9 Νοεμβρίου). Και ιδιαίτερα μας τα θυμίζει η περίφημη «συγνώμη», που ζητήθηκε απ’ τους σημερινούς δεσποτάδες για το δολοφονικό σενάριο, που οι προκάτοχοί τους είχαν καταστρώσει για την ηθική εξόντωσή του.

Και βέβαια ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο ούτε βρήκαν τη ανάλογη φιλοτιμία να σκεφτούν ότι η συγγνώμη δεν είναι λόγος κενός στο άψυχο χαρτί. Η συγγνώμη προϋποθέτει μετάνοια. Και μετάνοια είναι η ριζική αλλαγή μιας άθλιας πραγματικότητας.

Μιας πραγματικότητας που δεν σχετίζεται μόνο με κάποια μεμονωμένα πρόσωπα του παρελθόντος ή κάποιες, κατά καιρούς, εξαιρέσεις. Δεν είναι προσωποπαγής. Αλλά σχετίζεται με το αντίχριστο καθεστώς της δεσποτοκρατίας. Που αποτελεί την εκ βάθρων ανατροπή του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας του Χριστού.

Αυτό το καθεστώς και αυτή η πραγματικότητα ήταν το πανίσχυρο όπλο των διωκτών του Αγίου Νεκταρίου: Ήταν υπόδειγμα κληρικού και απολάμβανε της γενικής εκτίμησης. Και, για να μην επισκιάζει την δεσποτική αυθαιρεσία και ανεπάρκεια η ακτινοβόλα ανθρωπιά του, τον έβαλαν στο περιθώριο. Και επειδή κι απ’ το περιθώριο τους ήταν «δύσχρηστος», τον έριξαν στον Καιάδα της έσχατης ένδειας και ανυποληψίας. Μια και φρόντισαν το δολοφονικό τους έργο να το καμουφλάρουν και να το διανθίσουν με την ρετσινιά της ατίμωσης που του φόρτωσαν στην πλάτη…

Αυτή, λοιπόν, η πραγματικότητα, ανεξαρτήτως των προσώπων, μήπως έχει αλλάξει σε τίποτε από τότε μέχρι τώρα; Η πραγματικότητα βροντοφωνάζει πως: Όχι!

Γεγονός που σημαίνει ότι όχι ο ένας ή ο άλλος, αλλά όλοι οι δεσποτάδες, ανεξαιρέτως, είναι αλληλέγγυοι γι’ αυτή την πραγματικότητα. Και συνεπώς αλληλέγγυοι για το διωγμό του Αγίου Νεκταρίου.

΄Όπως ακριβώς και ο Άγιος Νεκτάριος είναι αλληλέγγυος με καθέναν κληρικό, κι ακόμη πιο πέρα με καθέναν άνθρωπο που διώκεται. Και ιδιαίτερα με καθέναν, που διώκεται στο όνομα του Χριστού, απ’ την αντίχριστη δεσποτοκρατία.

Γι’ αυτό όχι μόνο δεν ευχαριστιέται, αλλά πικραίνεται κιόλας απ’ τις γιορτές που γίνονται προς τιμήν του και τους πανηγυρικούς λόγους και τις αιτήσεις «συγγνώμης»…

Τη στιγμή που το καθεστώς, που τον υπέβαλε στο μαρτύριο του εξευτελισμού και της εξουθένωσης ζει και βασιλεύει και τον χρησιμοποιεί ως άλλοθι, για να συνεχίζει το απάνθρωπο έργο του…

΄Όπως ακριβώς και οι απηνείς διώκτες του Χριστού, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, «έχτιζαν τους τάφους των προφητών και στόλιζαν τα μνημεία των δικαίων», για να εξαπατούν την κοινή γνώμη και να εξασφαλίζουν το ανήθικο ηθικό δικαίωμα όχι μόνο να διώκουν τους απεσταλμένους του Θεού, αλλά να σταυρώσουν κι Αυτόν τον ίδιο.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και ο Πακτωλός των χαρισμάτων του Αγίου Νεκταρίου είναι το αιώνιο ΟΥΑΙ του Χριστού εναντίον των γραμματέων και φαρισαίων της δεσποτοκρατίας. Και η αμετάκλητη καταδίκη τους.

Όχι εκ μέρους της ανθρώπινης δικαιοσύνης που καταδικάζει τους αθώους και επιβραβεύει τους κακούργους .Αλλά της αδέκαστης δικαιοσύνης του Θεού!….

Παπα-Ηλίας

αίσχος...

Αίσχος!...

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο Αισχύλος, στον «Προμηθέα Δεσμώτη», λέει, πως είναι χειρότερος ο κάθε νέος αφέντης. Και να που το απόφθεγμά του επαληθεύεται-δυστυχώς- και στις μέρες μας. Σε βάρος της φτωχολογιάς, που σαν τον Προμηθέα είναι καρφωμένη στο βράχο της ληστρικής απανθρωπιάς. Όπου τα όρνια της πολιτικής αδιαλείπτως και εναλλάξ, του κατασπαράζουν τα σπλάχνα...

Γράφαμε, λοιπόν, σχετικά με τους προηγούμενους αφεντάδες και τον «πράσινο φόρο»τους:

«Πως είναι δυνατόν να φτάσουν σε τέτοιο σημείο απανθρωπιάς, ώστε να επιβαρύνουν με δυσβάστακτο φόρο ακόμη και τα παλιά αυτοκίνητα! Φόρο που μάλιστα τον έχουν βαφτίσει -οι ρυπαροί- με πρόσχημα τη ρύπανση του περιβάλλοντος, και «πράσινο ....

Κι αυτό έγινε σε βάρος των οικονομικά ασθενέστερων, για τους οποίους χύνουν- τάχα, οι υποκριτές-μαύρα δάκρυα! Όταν τα παλιά αυτοκίνητα είναι είδος πρώτης ανάγκης για τη φτωχολογιά. Που οι περισσότεροι, σε καμιά περίπτωση, δεν έχουν τη δυνατότητα να τα αντικαταστήσουν με καινούργια. Όπως οι απάνθρωποι πολιτικοί και τα λαμόγια τους. Που μπορούν να αλλάζουν τ' αυτοκίνητα, όπως τις χαρτοπετσέτες στα λουκούλλεια γεύματά τους...

Αν πραγματικά ενδιαφέρονταν για το περιβάλλον και διέθεταν στοιχειώδη ανθρωπιά και τσίπα, θα πριμοδοτούσαν την απόσυρση, αλλά δεν θα επέβαλαν στο φτωχό λαό πρόστιμο, επειδή δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα παλαιά τους αυτοκίνητα»!....

Όμως τι να πούμε τώρα; Όταν τα καινούργια αφεντικά διέπραξαν την αθλιότητα να καταργήσουν την πριμοδότηση, αλλά να διατηρήσουν τα πρόστιμα σε βάρος των παλαιών αυτοκινήτων! Τιμωρώντας τους φτωχούς για τη φτώχεια τους. Και οδηγώντας τους από τη φτώχεια στην εξαθλίωση...

Που μοιάζει σα να τους λένε: Ποιος σας είπε να είστε φτωχοί! Χάθηκε ο κόσμος να κλέψετε κι εσείς και να ληστέψετε. Ντροπή σας! Ε, λοιπόν, εμείς, για να συνεφέρουμε, θα σας επιβάλλουμε πρόστιμα! Όσο φτωχότεροι είστε, τόσο βαρύτερα θα είναι και τα πρόστιμα, που θα πληρώνετε. Μέχρι να καταλάβετε ότι ο μόνος νόμος, που ισχύει είναι το «άρπαξε να φας και κλέψε να 'χεις». Δεν βλέπετε και δεν θαυμάζετε τα αξιότιμα λαμόγια! Που κλέβουν και αρπάζουν όσα τους καπνίσει και κανείς δεν τους ενοχλεί, αλλά όλοι τους κουκουλώνουν και τους περιθάλπουν!...

Και ύστερα μας μιλούν και για ευνομία. Ευνομία, κύριοι, σημαίνει δικαιοσύνη. Και δικαιοσύνη δεν είναι να προσπαθείς να κλείσεις τα αγεφύρωτα χάσματα, που δημιούργησαν οι άδικες πολιτικές και τα λαμόγια τους στην οικονομία της χώρας, καταδικάζοντας τη φτωχολογιά να πληρώνει το δυσβάστακτο χαράτσι ή να γυρίσει απ' το σαραβαλάκι στον ποδαρόδρομο!...

Αυτό, θα έλεγε ο Αισχύλος, είναι ΑΙΣΧΟΣ!!!

η προδοσία....

Όσοι ποινικοποίησαν
Αναρχικές κουκούλες
Και άσεμνα κουκούλωσαν
«Ημέτερες» ρεμούλες
Και πάλι ονειροπολούν
Να πάρουν εξουσία…
Κι ανάμεσά τους εγκαλούν
Κάποιους για…προδοσία!

Γιατί, ως φαίνεται, ξεχνούν
Πως η Αποστασία
Στη Χούντα μας οδήγησε,
Που με συνωμοσία
Στην Κύπρο μας εχάλκευσε
Τη φοβερή θυσία…

Μα ο λαός δεν γίνεται
Ποτέ του να ξεχάσει
Πόσα από δαύτους έπαθε
Και πόσα έχει χάσει…

Κι, ως φαίνετ’ ανεπιστρεπτί
Τους γύρισε τις πλάτες,
Γιατ’ άλλες το τομάρι του
Δεν άντεχε απάτες….

της αδικοφροσύνης

Στη ζούγκλα τα σαρκοφάγα ακολουθούνται από τα όρνια. Και στην κατοχή οι Γερμανοί ακολουθούνταν απ’ το σκυλολόι των Ράλληδων. Οι οποίοι Ράλληδες πλιατσικολογούσαν σε βάρος των χωρικών, που αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν το βιος τους, για να σώσουν τη ζωή τους.

Το Σεπτέμβρη του ’44, στην τελευταία επιδρομή των Γερμανών προς τα μέρη μας, δεν μας άφησαν απολύτως τίποτε. Ζωντανά, γεννήματα, ρούχα, τα εξαφάνισαν. «Ούτε σάλιο στη γλώσσα μας», όπως έλεγε η μακαρίτισσα η μάννα μου. Και, από νοικοκυραίους, μας κατάντησαν διακονιαραίους.

Μετά την κατοχή, την πλιατσικοφροσύνη την αντικατέστησε η αδικοφροσύνη, που την είχαν βαφτίσει νομιμοφροσύνη. Και όσους δεν προσκυνούσαν την αδικοφροσύνη τους, τους ξυλοφόρτωναν και τους βασάνιζαν αγρίως. Έτσι που τους ανάγκαζαν να παίρνουν τα βουνά. Για να ζήσει η ελληνική ύπαιθρος την τραγωδία του εμφυλίου πολέμου.

Μετά τον εμφύλιο το καθεστώς της αδικοφροσύνης συνεχίστηκε με την χαφιεδοφροσύνη.

Οπότε ο κάθε διεστραμμένος ρουφιάνος μπορούσε να καταθέτει στα κιτάπια της αστυνομίας, σε βάρος σου, ο, τι η φθονερή φύση του, του υπαγόρευε, προκειμένου να σου φράξει το δρόμο, στην οποιαδήποτε προσπάθεια βελτίωσης της ζωής σου.

Το ’57 βρισκόμουνα στην Αθήνα, για να δώσω εξετάσεις. Πήγε, λοιπόν, ο πατέρας μου στην αστυνομία, για να ζητήσει το «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων»:

-Μπάρμπα, του είπαν, σε ποια σχολή θα δώσει εξετάσεις ο γιος σου;

-Στη θεολογική, αποκρίθηκε.

-Μα εδώ λένε ότι είναι άθεος, υλιστής, μασόνος, κομμουνιστής, κλπ.

-Εγώ αυτά πρώτη μου φορά τ’ ακούω, τους αποκρίθηκε. Και ξέρω ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Και ασφαλώς, ούτε αυτοί, που τα ’γραψαν, ξέρουν τι λένε. Γιατί, αν είναι, όπως λένε, άθεος, γιατί να θέλει να γίνει θεολόγος;

Ο αστυνομικός προβληματίστηκε. Και είπε στον πατέρα μου:

Άφησε, μπάρμπα, να το ψάξουμε το θέμα. Κι έλα ξανά ύστερα από λίγες μέρες.

Το έψαξαν. Παρακάμπτοντας τους ρουφιάνους. Και τελικά μου ’δωσαν το πιστοποιητικό.

Με τη μεταπολίτευση είπαν πως καταργήθηκε το πιστοποιητικό της αδικοφροσύνης. Αλλά πάμπολλά περιστατικά δείχνουν ότι δεν έλεγαν την αλήθεια.

Είχα πάρει μετάθεση, ως καθηγητής, από την επαρχία για την Αθήνα. Και επισκέφτηκα την αρμόδια υπηρεσία, προκειμένου να δηλώσω το σχολείο της προτίμησής μου.

Με καλοδέχτηκαν, σαν παπά, αλλά κοιτάζοντας τα χαρτιά μου, συνοφρυώθηκαν και αμέσως άλλαξε η απέναντί μου συμπεριφορά τους. Και βέβαια με τοποθέτησαν σε περιοχή και σχολείο τελείως διαφορετικό απ’ ο, τι είχα ζητήσει….

Που σημαίνει ότι όχι μόνο δεν καταργήθηκε, το πιστοποιητικό της αδικοφροσύνης, αλλά έγινε μάλιστα και έγχρωμο: Εναλλάξ, δηλαδή, της γαλαζοφροσύνης ή της πρασινοφροσύνης.

Και ασφαλώς, ανεξάρτητα από το χρώμα του πιστοποιητικού, το καθεστώς της αδικοφροσύνης παρέμεινε το ίδιο. Με συνέπεια τα παιδιά, που δεν διέθεταν το πιστοποιητικό της απόχρωσης μιας ή της άλλης αλητείας να πετιούνται-για χάρη των γαλαζοαίματων και πρσινοαίματων σοκολατόπαιδων- στον Καιάδα της ανεργίας.

Κι από το άλλο μέρος το πλιάτσικο σε βάρος του λαού, συνεχίστηκε ακάθεκτο. Ολοένα και αγριότερο. Και φτάσαμε εδώ, που φτάσαμε. Με τα τεράστια χρέη και τα ελλείμματα και την ανεργία. Και τα τόσα άλλα δεινά, που μας βρήκαν ή που μπορεί να μας βρουν…
Με αποτέλεσμα το καθεστώς της αδικοφροσύνης, να μας εξασφαλίσει, όπως φαίνεται, το πιστοποιητικό της πανευρωπαϊκής και ίσως και της παγκόσμιας ανυποληψίας και αναξιοπιστίας.

θανατολάγνοι...

θανατολάγνοι...

Αυτές οι μέρες, μέρες μνήμης. Μνήμης δόξας και οδύνης. Δόξας για το ηρωικό έπος του ’40, αλλά και οδύνης για τα πικρά χρόνια της κατοχής. Με τα τόσα πικρά περιστατικά, που ζήσαμε στην πανανθρώπινη, την πανελλήνια, αλλά και τοπική μας κοινωνία.

Όπως, για παράδειγμα, στο χωριό μας (Σκουτεσιάδα Αιτ/νίας). Με τον γέρο Αριστείδη τον Τσιούμα, που καλούσε, απ’ το αντικρινό βουνό σε βοήθεια το γιο του, το Γιώργο. Γιατί βέβαια, δεν μπορούσε ν’ ακολουθήσει στο βουνό, που είχαμε εμείς κρυφτεί. Και τον άφησαν με την πεποίθηση ότι ήταν αδιανόητο τα κτήνη της άριας φυλής να πειράξουν τον 90χρονο γέροντα.

Ωστόσο οι μεγαλύτεροι έκαμαν σύσκεψη, για να πάει κάποιος να τον συναντήσει. Γιατί, ενώ την πρώτη μέρα φαίνονταν να κάνουν περιπολίες οι Γερμανοί στο βουνό της Τέμπλας, όπου βρισκόταν ο γέρος, την επόμενη όμως και τη μεθεπόμενη δεν ξαναφάνηκαν. Κι επειδή ο γέρος φώναζε όλο και συχνότερα και εντονότερα, αποφάσισε να πάει ο πατέρας μου.

Ένα μισάωρο, περίπου, μετά την αναχώρησή του, ακούστηκαν πυροβολισμοί. «Τον τουφέκισαν το Μήτσο»! είπαν. Κι ένιωσα τότε θυμάμαι-παιδάκι εφτά χρονών-σαν κάτι να ξεριζώθηκε βαθιά από τα σπλάχνα μου…Αλλά, ύστερα από κάμποση ώρα, επέστρεψε. Και διηγιόταν ξανά και ξανά την περιπέτειά του:

«Ήταν σούρουπο, έλεγε, όταν έφτασα στο σημείο, όπου βρισκόταν ο γέρο-Αριστείδης. Μου ’λεγε πως άκουγε άλογα, που χλιμιντρούσαν και που ήταν, βέβαια, τα γερμανικά πολυβόλα. Κι ακόμη πως πήγαινε και μέχρι το σπίτι. Κινήσεις, που, όπως φαίνεται, παρακολουθούσαν οι Γερμανοί, αλλά τον άφηναν σαν δόλωμα για τη σύλληψη και κάποιων άλλων…

»Καθώς συνομιλούσαμε, βλέπω στ’ αριστερά μου, κάποιον να ’ρχεται. Αρχικά νόμισα πως ήταν κάποιος συγχωριανός μας. Ξανακοιτάζοντάς τον όμως, συνειδητοποίησα πως ήταν Γερμανός. Σκέφτηκα τότε, πως έτσι κι αλλιώς θα με σκότωναν. Και αποφάσισα πως θα ήταν προτιμότερο να με σκοτώσουν, καθώς θα ’φευγα, παρά να με στήσουν μπροστά σε κάποιο εκτελεστικό απόσπασμα. Και, για να βεβαιωθώ, αν είχα καιρό να φύγω, ξανακοίταξα προς την πλευρά του Γερμανού, που, αντιλαμβανόμενος τις προθέσεις μου, φώναξε επιτακτικά: αλτ!

»Έτρεξα μ’ όλη μου τη δύναμη. Και, καθώς πηδούσα από μια μεγάλη κοτρόνα προς τη μεριά του δάσους, με πυροβόλησε. Η σφαίρα πέρασε ξυστά. Ένιωσα κάψιμο στ’ αυτί μου, αλλά δεν με τραυμάτισε. Ήρθαν κι άλλοι στο σημείο, που είχα πηδήσει και για λίγη ώρα μιλούσαν, ενώ εγώ σταμάτησα και περίμενα κρυμμένος, για να ιδώ τι θα κάμουν. Κι όταν βεβαιώθηκα ότι απομακρύνθηκαν, έφυγα…»

Από κείνη τη στιγμή πήραν το γέροντα. Και διηγιόταν ο παπα-Δημήτρης Ιωακείμ το μαρτυρικό τέλος του, όπως το είδε απ’ το κρησφύγετό του, στο γειτονικό μας χωριό, την Ποταμούλα:

Ξάπλωσαν το γέροντα σ’ ένα αλώνι. Πλάκωσαν τα χέρια του και τα πόδια του με πέτρες. Τον σκέπασαν με άχυρα. Και τον έκαψαν ζωντανό. Κι ενώ οι σπαρακτικές κραυγές του ράγιζαν, όχι μόνο τις καρδιές, αλλά και τις πέτρες, οι «ιεραπόστολοι» του ναζισμού και της άριας φυλής διασκέδαζαν με το ανοσιούργημά τους.
Κατά δυστυχή δε συγκυρία, σε άλλο σημείο του χωριού μας, συνέλαβαν και δυό του γιους (το Νίκο και το Μήτσο), που τους τουφέκισαν.

Κι ύστερα τη γερόντισσα την Γιωργούλα Τσοβόλα. Που δεν μπορούσε να φύγει, όταν έκαψαν το χωριό, και την έκαψαν ζωντανή μέσα στο σπίτι της. Και τον άλλο γέροντα, τον Τάκη Πρατάρη, τον αλαφροΐσκιωτο, απ’ την Ποταμούλα. Που δεν καταλάβαινε τη λογική των κανιβάλων του Γ.΄ Ράιχ και κυκλοφορούσε ανέμελος ανάμεσά τους. Και που, για να του δώσουν να καταλάβει, τον εκτέλεσαν με τις λόγχες τους…

Κι ύστερα το αθώο παλικάρι (το Σωτηρόπουλο) απ’ τη Κυπάρισσο, που το υποπτεύθηκαν οι δικοί μας ως, δήθεν, κατάσκοπο. Επειδή, σαν παιδί, είχε την αφελή περιέργεια να ρωτάει τους αντάρτες για τις μάρκες των όπλων. Και που το πέθαναν δέρνοντάς το και ρίχνοντάς του λάδι καυτό και αλάτι, στις χαραγματιές, που του έκαναν στην πλάτη…

Και το Γάλλο, το Ζανό, που είχε λιποτακτήσει απ’ το γερμανικό στρατό. Και, που, για να διαφύγει τη σύλληψη απ’ τους Γερμανούς, πήδησε από μεγάλο ύψος και έπαθε ρήξη των σπλάχνων ή, κατ’ άλλους, πνευμονία. Για να πεθάνει τελικά στο σπίτι του μπάρμπα μου, στη Ραΐνα, και να ενταφιαστεί στο νεκροταφείο του χωριού μας.
Κι ύστερα τους Ιταλούς, που ξέμειναν, ύστερα από τη φυγή των Γερμανών. Και που τους χρησιμοποιούσαμε, για αρκετό χρονικό διάστημα, σαν εργάτες. Όπως τον Αουρέλιο και τον Αλβάρο (γιατρό). Και μερικούς άλλους. Που κάποια μέρα τους πέρασαν οι αντάρτες με συνοδεία μπροστά από το σπίτι μας.

Κι όταν η 3χρονη αδερφή μου έτρεξε προς τον Αλβάρο, που υπεραγαπούσε, εκείνος της είπε: «Λιμπερτά (=Ελευθερία) μου, δεν θα με ξαναδείς»! Και δεν τους ξαναείδαμε. Αφού κάποιοι «ελληναράδες», τζάμπα παλικαράδες, τους καταδίκασαν «εις θάνατον» και τους εκτέλεσαν. Όλους. Γιατί; Επειδή, λέει, κάποιος Ιταλός σήκωσε τα μάτια του στο κορίτσι κάποιου «πατριώτη»…

Αυτές και πάμπολλες άλλες τραγωδίες. Σε πανελλήνια και παγκόσμια κλίμακα. Με τις εκατοντάδες χιλιάδες και τα εκατομμύρια των θυμάτων. Που τις σκηνοθετούν κάποιοι δαιμονισμένοι, όπως ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ή ο Κλίντον και ο Μπους. Και τόσοι άλλοι άφρονες και παράφρονες, θανατολάγνοι και καταστροφολάγνοι…

Που με τις λεγεώνες των δαιμονίων, που κουβαλούν οι ίδιοι και φιλοξενούν, υποδαυλίζουν τις απωθημένες στο υποσυνείδητο των ανθρώπων καταστροφικές δυνάμεις. Και σύρουν τους λαούς στη φρίκη των πολέμων…

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com
http://papailiasyfantis.blogspot.com
e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

οι διακριτοί ρόλοι

Οι διακριτοί ρόλοι...

Οι Γαδαρηνοί, είπε ο παπάς, σχετικά με την περικοπή, που αναφέρεται στο δαιμονισμένο (Λουκά Η, 27-39)) ζούσαν στην παρανομία.

Και για πολλούς άλλους λόγους, αλλά και για τη χοιροτροφία, η οποία απαγορευόταν απ' το μωσαϊκό νόμο. Μια και το χοιρινό κρέας στις περιοχές εκείνες είναι ιδιαίτερα ανθυγιεινό, εξαιτίας του θερμού κλίματος.

Η επίσκεψη, λοιπόν, του Χριστού στη χώρα των Γαδαρηνών, ήταν η επίσκεψη στη χώρα της παρανομίας και της κακονομίας (δυσνομία τη λέει ο Σόλωνας). Και είναι χαρακτηριστικό ότι αυτός, που του έκαμε την «τιμή» να τον υποδεχτεί, ήταν ο ίδιος ο Διάβολος. Ο οποίος και τον προϋπάντησε με κραυγές, λέγοντάς του: «Τι εμοί και σοι, Ιησού Υιέ του Θεού»! Που σημαίνει, ποια σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε σένα και σε μας....

Όπου θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο Διάβολος μιλάει στο Χριστό για τους διακριτούς ρόλους. Όπως συμβαίνει και με κάποιους εκπροσώπους του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου στις μέρες μας. Οι οποίοι διαμαρτύρονται, όταν νομίζουν ότι κάποιοι κληρικοί μπαίνουν στ' αμπελοχώραφά τους.

Δεν διαμαρτύρονται βέβαια εναντίον των κληρικών, που γίνονται το ανήθικο ηθικό στήριγμα της αδικίας και είναι το δεκανίκι του καπιταλιστικού κατεστημένου. Διαμαρτύρονται εναντίον εκείνων, που καταγγέλλουν την καλπάζουσα αδικία, που το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο νομοθετεί και εφαρμόζει σε βάρος του λαού.

Εμείς, λένε οι κύριοι αυτοί, θέλουμε να αδικούμε, να κλέβουμε και να ληστεύουμε το λαό. Είναι προνόμιο και δικαίωμα, που αντλούμε απ' την ελεύθερη οικονομία μας. Και, συνεπώς, εσάς, δεν σας πέφτει λόγος.

Δική σας δουλειά είναι να ασχολείστε με την άλλη ζωή. Με τα μετά το θάνατο. Τις κηδείες, δηλαδή, και τα μνημόσυνα. Άντε και με τους γάμους, για να σας πετροβολάμε με τα κουφέτα και να κάνουμε χάζι. Και, σε κάθε περίπτωση, να είστε-όπως είπε και ο συχωρεμένος ο Μαρξ, το ναρκωτικό του λαού...

Και βέβαια ο μοναδικός επίγειος χώρος για τη δική σας δραστηριότητα είναι αυτός, που περικλείεται ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους των ναών. Όπου και τα λόγια σας πρέπει να είναι μετρημένα.

Που σημαίνει ότι μπορείτε να μιλάτε μόνο για την άλλη ζωή. Και σε καμιά περίπτωση για την εδώ ζωή. Όπου τα κοπάδια των ανθρώπων ανήκουν στη δική μας αρμοδιότητα. Έτσι ώστε να κανονίζουμε το ποιοι και πόσο και πώς και πότε θα ζουν ή θα πεθαίνουν. Το ποιοι θα λιμοκτονούν και ποιοι θα ασωτεύουν...

Όταν πεθάνουν ή όποτε θελήσουμε εμείς να τους πεθάνουμε, τότε ανήκουν στη δική σας αρμοδιότητα. Κηδέψτε τους, διαβάστε τους τρισάγια και μνημόσυνα. Όσα και όποτε θέλετε. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν το φέουδο του θανάτου είναι τόσο κερδοφόρο και πλουτοφόρο....

Γιατί, λοιπόν, να ανακατεύεστε στα δικά μας πόδια και τα οικόπεδα! Και να μας δημιουργείτε προβλήματα! Κι, ενώ εμείς για σας είμαστε τόσο επωφελείς και γαλαντόμοι, εσείς για μας να γίνεστε ζημιογόνοι και μας αναγκάζετε να 'ρχόμαστε σε σύγκρουση μαζί σας! Όταν μπορούμε να είμαστε ιδιαίτερα επωφελείς οι μεν για του δε. Και όλοι για όλους...

Αλλά, αγαπητοί αδελφοί, συνέχισε ο παπάς, εδώ στους ναούς τελούμε τη θεία λειτουργία. Που σημαίνει το έργο του Θεού και του λαού....

Και το έργο αυτό δεν μπορεί να περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους του ναών. Ούτε να αφορά, κατά κύριο λόγο, τους πεθαμένους. Αφού σχετίζεται και πρέπει να σχετίζεται κυρίως και προπάντων με τους ζωντανούς. Σε κάθε στιγμή του χρόνου και σε κάθε γωνιά της Γης. Και να αφορά όλους τους ανθρώπους. Και όλα τους τα προβλήματά. Και όχι μόνο όσους συγκεντρώνονται στους τέσσερις τοίχους των ναών.

Το θείο δράμα διαδραματίζεται παντού και πάντοτε. Και ιδιαίτερα εκεί, όπου οι «ελάχιστοι αδελφοί» του Χριστού βασανίζονται και υποφέρουν. Όπου προδίδονται και σταυρώνονται και ξανασταυρώνονται. Για τα αργύρια του μαμωνά. Οπότε η σιωπή εμάς των χριστιανών μοιάζει με το «άρον-άρον σταύρωσον αυτόν», που κραύγαζαν ο όχλος, ζητώντας τη σταύρωση του Χριστού.

Και ιδιαίτερα εμείς οι κληρικοί, όταν αποδεχόμαστε τον παθητικό ρόλο, που μας εκχωρεί το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, μοιάζουμε με τον Πόντιο Πιλάτο. Που, ενώ αναγνώριζε την αθωότητα του Χριστού, τον παρέδωσε, εντούτοις, «εις το σταυρωθήναι». Και ένιβε, μάλιστα, υποκριτικά τα χέρια του. Πιστεύοντας ότι, μετά το κακούργημα, που μπορούσε να αποσοβήσει και το επέτρεψε, θα μπορούσε μολαταύτα να είναι και αθώος.

Αλλά, αγαπητοί μου αδελφοί, είπε ο παπάς, ας ξαναγυρίσουμε στο Ευαγγέλιο και στα λόγια του... Διαβόλου:

Ο Διάβολος δεν μίλησε στο Χριστό μόνο για τους διακριτούς ρόλους. Αλλά και διαμαρτυρήθηκε στο Χριστό, επειδή πήγε στη χώρα των Γαδαρηνών σε χρόνο ακατάλληλο για το έργο του και την αποστολή του. Και μάλιστα τον κατηγόρησε ως δήμιο και βασανιστή του. Απ' τη στιγμή, που κατάλαβε ότι πρόθεσή του Χριστού ήταν να τον διώξει απ' τον άνθρωπο, στον οποίο είχε κάμει κατοχή.

Θαυμάστε την πονηριά του Διαβόλου! Ενώ ήταν θύτης παρουσιάζεται σαν θύμα. Τόσα χρόνια βασάνιζε αυτόν τον άνθρωπο. Και μάλιστα με τα δαιμονικά του βασανιστήρια. Και τον τερματισμό των βασανιστηρίων σε βάρος αυτού του ανθρώπου τον παρουσιάζει σαν βασανισμό σε βάρος αυτού του ίδιου.

Που σημαίνει ότι ανάπαυση και η ευτυχία για το Διιάβολο είναι ο βασανισμός των ανθρώπων. Και αντίστροφα: Βασανιστήριο για το Διάβολο και τους «συν αυτώ» είναι η ανάπαυση και η ευτυχία του ανθρώπου...

Και θαυμάστε τις αντιστοιχίες της συμπεριφοράς του Διαβόλου με τη συμπεριφορά κάποιων σύγχρονων διαβολανθρώπων: Όπως του εφευρέτη του Γκουαντάναμο. Και άλλων ανάλογων «ευαγών» ιδρυμάτων. Που μπορεί να είναι χειρότεροι ακόμη κι απ' το Διάβολο. Κι ενώ οι ίδιοι είναι αρχιβασανιστές και αρχιτρομοκράτες ολάκερης της ανθρωπότητας κατηγορούν ως τρομοκράτες εκείνους, που προσπαθούν να αντισταθούν στη δική τους ολοκληρωτική τρομοκρατία.

Και, για να μη σας κουράζω περισσότερο, είπε ο παπάς:

Οι ρόλοι του Χριστού από το ένα μέρος και του Αντίχριστου από το άλλο είναι διακριτοί και ξεκάθαροι.

Εκείνο, που απομένει σε μας είναι να ξεκαθαρίσουμε το δικό μας το ρόλο:

Αν δηλαδή, προτιμούμε να ακολουθήσουμε το Χριστό ή θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε το Διάβολο και τους πάσης φύσεως διαβολανθρώπους....

παπα-Ηλίας, 24-10-2009